13-05-2008
tekst: Mirthe Ruizendaal
Bij binnenkomst krijgt iedereen een lolly. Waarschijnlijk refererend aan de kinderlijkheid van het breezermeisje? Deze aflevering gaat namelijk over een jong meisje dat op zoek is naar sex, het breezermeisje. Haar slachtoffer: een oudere man, de FILF (Father I Like to Fuck). De spelregels van Vrijdans: als het licht boven het publiek brandt mag je vragen stellen en commentaar geven. Als het uit is, hou je je mond. Regisseur Greg Nottrot maakt vooraf één ding duidelijk: mócht je vreemdgaan en hij vraagt ernaar, ontken dan te allen tijde! Dit omdat het NUT zich niet verantwoordelijk acht voor eventuele relationele problemen en hachelijke situaties die zouden kunnen ontstaan. Gelach klinkt uit de zaal. Mocht je toch graag je verhaal kwijt willen, gaat hij verder, gooi het dan op iemand anders. ‘Mijn vriendin Renee gaat vreemd, erg hè.’ Renee, een onzijdige naam, is volgens de theatermaker een ideale dekmantel. Enfin. De relaxte toon is gezet.
Alle afleveringen van Vrijdans gaan over vreemdgaan. Ronald Giphart en Gerard van Kalmthout zijn verantwoordelijk voor de negen scènes, die ze baseerden op het stuk Reigen van Arthur Schnitzler. Het zijn kleine onderzoekjes an sich waarin een man en een vrouw tijdelijke liefde en pure lust zoeken. Bij elke aflevering is een deskundige aanwezig over het betreffende thema, die in gesprek gaat met theatermakers en publiek. De deskundige van deze avond is een pedagoog, gespecialiseerd in relaties tussen man en vrouw. Het geklets tussendoor is interessant, maar het is wel prettig al er even een stukje geacteerd wordt. Floor Leene speelt tussendoor delen uit een monoloog, die gaat over “haar” relatie en de gebeurtenissen daarbinnen. Ze weet je helemaal mee te nemen in haar belevingen en het is zeker voor vrouwen erg herkenbaar.
Zeker, wat de expert te vertellen heeft over vreemdgaan is interessant. Het idee van ‘bestemd zijn voor elkaar’, waarin iedereen natuurlijk graag gelooft, wordt bruut naar beneden gehaald. Het publiek praat enthousiast mee en geeft commentaar, zò enthousiast zelfs, dat het bijna spijtig is. Veel mensen willen maar al te graag hun zegje doen. Ook geven mensen tips over de scène, wat heel aardig is, maar het is duidelijk dat de meesten niet zoveel verstand hebben van theater. Het is niet erg, zelfs met vlagen grappig, maar het duurt te lang. De scène moet nu gewoon een keer gespeeld worden, want voor een avond geklets zijn we niet gekomen. Als de scène dan uiteindelijk aan bod komt, blijkt het eindresultaat erg grappig en pijnlijk tegelijk. Goed vertolkt door Alyt Damstra en Jaap Spijkers, die toch iets weten te doen met de ‘tips’ van het publiek.
Nu, terugkijkend, is Nottrot ontzettend gelukkig met het resultaat. “Praktisch elke maandag was uitverkocht. We hebben een speelplaats kunnen creëren. Niet alleen voor ons, maar ook voor het publiek. Bovendien heb ik de kans gekregen te werken met stuk voor stuk goede acteurs. Natuurlijk zijn er wel dingen die ik de volgende keer anders zou doen. Ik merkte dat ik soms teveel in de knoop kwam met het regisseur zijn enerzijds, en anderzijds bezig zijn met het publiek. Daardoor was ik meer een regisseur aan het spélen dan dat ik daadwerkelijk de scène intensief aan het regisseren was. Het is gevaarlijk het publiek teveel te willen pleasen, waardoor de scène soms het drama en de emotie mist. Verder zou ik de volgende keer graag wat meer voorbereidingstijd willen hebben. Maar voor de rest ben ik nog steeds erg gelukkig! Ik vind het ontzettend leuk dat we nog de slot voorstelling hebben op het Festival aan de Werf. Aangezien we niet echt een première hebben gehad wordt dit dus onze \'derrière\'.. Alle negen scènes van de afgelopen Vrijdansen achter elkaar. Met 30 man dus op het podium. Ontzettend spannend!” Mochten lezers zich zorgen maken dat dat een beetje lang zal duren: maakt u zich geen zorgen. Nottrot zal zich netjes aan de twee uur houden.
Regie: Greg Nottrot
Spel: Floor Leene, Mark Kraan, Meral Polat, Ruben Brinkman, Anke van ´t Hof, Jaap Spijkers, Alyt Damstra, Bram Coopmans, Wendell Jaspers en Nyncke Beekhuyzen.
Dramaturgie: Jannet van Lange