Het NUT: Nieuw Utrechts Toneel

Door Marieke van Soest met foto's van Hilde Grabijn (klik voor vergroting)
Gezien op 12 juli 2007

De voorstelling van NUT vindt plaats in het hart van het festival. Na binnenkomst wordt het publiek opgevangen in een wachtruimte. We staan voor de grensovergang naar Slovenië. Een vrouw zit op een container en lacht ons toe. Een Boliviaanse muzikant bewaakt de poort. Hij speelt het volkslied. Op vertoon van legitimatie mogen mensen verder. Na het passeren van de grens worden mensen verdeeld over twee containers rondom een binnenplaats. Op het pleintje staat een vlaggenmast in een bloemperkje. Bezoekers zonder legitimatie mogen uiteindelijk toch naar binnen. Zij moeten in de derde container: de kleedkamer van de Boliviaanse muzikant.

In de containers liggen hooibalen, het publiek neemt hierop plaats. Dan worden de containers afgesloten. In elke container vertelt een van de drie spelers zijn verhaal. Steeds is er een link naar het pleintje, waarop een man zwaait naar een meisje. Op de achtergrond speelt de Boliviaanse muzikant. Soms wordt hier gezamenlijk gespeeld of voorgedragen, dan weer verdwijnen de spelers in de containers.

Een heel boeiend concept, waardoor ineens helder is waarom bezoekers die samen binnenkomen verdeeld worden over de containers. Door uitwisseling achteraf wordt het complete verhaal duidelijk: het verhaal van de muzikant, het verhaal van de man, het verhaal van het meisje. Het publiek wordt aan het eind van de voorstelling uitgenodigd tot deze uitwisseling, onder het genot van een glaasje wijn.

De spelers hebben het publiek van het begin tot het eind weten te boeien met hun verhaal. De uitwisseling aan het eind was geslaagd. Het was erg leuk om met anderen uit het publiek uit te wisselen over hun, geheel verschillende belevenissen.

Festival Over 't IJ - website
Nieuw Utrechts Toneel (NUT) - website

Getuige zijn van de laatste momenten in haar leven
3 juli 2007 - Voorbeschouwing door Marloes van der Hoek

Heel even is er oogcontact. Drie levens – een jongen, een meisje en een straatmuzikant – kruisen elkaar op een willekeurige plaats op zomaar een moment. In 'Een Daar gebeurd verhaal' van theatergroep het NUT, dat speelt op het Over het IJ Festival, ontstaat er uit deze twee vluchtige seconden een drama van vijftig minuten, een draaiende kaleidoscoop van een en dezelfde gebeurtenis: de zelfmoord van een meisje. Elke aanwezige – ook elke bezoeker op de tribune – is weer getuige van iets anders. Houden ze allemaal hun verhaal voor zich, dan komt de toedracht nooit helemaal boven water.

Greg Nottrot maakte de voorstelling samen met Floor Leene en Floris Verkerk, zijn mede-oprichters van het NUT (Nieuw Utrechts Toneel). "Drie personages maken hetzelfde moment mee, maar interpreteren dat totaal anders", legt hij uit. "Het meisje Veronika is bijna dood. Vlak daarvoor was ze zelfmoord aan het plegen. De andere twee personages weten dat echter niet en maken een heel eigen analyse over dat wat ze zien. Iedereen denkt dat de ander het voor elkaar heeft. Die is mooi en gelukkig en doet wat ie wil. Geen van de personages heeft duidelijk zicht op de problemen van de anderen.” Het drama ligt dus net zo goed besloten in de omgeving als in de daad zelve, en dat terwijl zelfmoord al best een heftig onderwerp is. Vanwaar deze keuze eigenlijk?
Greg: "Ik ben op zoek naar dingen die ik niet begrijp. In het vorige stuk 'Heel erg gewoon' was dat pedofilie en nu is dat zelfmoord. In mijn stukken probeer ik dit soort thema's inzichtelijk maken." Een vriend van hem pleegde vorig jaar zelfmoord. "Hij had zijn beslissing in een afscheidsbrief theoretisch onderbouwd. Er was geen depressieve klaagzang zoals je zou verwachten, maar eerder een logische, wiskundige redenatie, waardoor je de gedachtegang bijna ging begrijpen." Deze relativerende toon is ook het uitgangspunt voor 'Een Daar gebeurd verhaal'. "Een groot deel van de teksten zijn gebaseerd op het boek 'Veronika besluit te sterven' van de Braziliaanse schrijver Paolo Coelho. We zijn van huis uit geen schrijvers, veel teksten zijn min of meer tijdens de repetities ontstaan."

Napraten

De makers van het NUT streven ernaar elk jaar twee voorstellingen te maken. Een stuk voor in het theater en een festivalstuk. Ze stonden eerder op 'Over het IJ' met de voorstellingen 'Theater dat alleen in de badkamer kan' en 'Café de Waterlander' Greg: "We willen graag op een festival spelen, omdat locatietheater voor ons ideaal is om dingen uit te proberen, vooral in het contact met het publiek. In een festivalvoorstelling is er in dat opzicht toch meer vrijheid en mensen zijn ook meer bereid om zich daarvoor open te stellen." De opzet van deze voorstelling dwingt bezoekers om na afloop met elkaar te praten. "Het stuk speelt zich af in drie zeecontainers die op zo'n manier opgesteld staan dat iedereen steeds maar een deel kan zien. Iets verderop is weer een ander deel van de voorstelling te zien. Natuurlijk kan elke toeschouwer van het deel dat hij of zij ziet, prima een verhaal maken, maar – zoals ook in het echte leven – als je met mensen praat, kom je meer te weten over het geziene en ga je er misschien toch weer anders tegenaan kijken."

Een Daar gebeurd verhaal

Bijzonder concept van NUT levert heerlijk theater op
Recensie door Janneke Robers

“Goedendag, welkom bij de grens van Slovenië. Als u even een ordentelijke rij maakt hier langs de wand en uw identiteitbewijs alvast bij de hand houdt, dan kunnen we snel beginnen. Een OV-kaart? Nee helaas, dat is geen geldig legitimatiebewijs. Een maandtrajectkaart? Nou vooruit. Voor deze ene keer dan, omdat u er zo’n mooie foto op heeft staan.”

Tijdens ‘Een daar gebeurd verhaal’ wordt het publiek bij binnenkomst in groepen gescheiden. Ze mogen plaatsnemen op strobalen achterin drie, rond een klein pleintje geplaatste containers. De mensen zonder identiteitskaart worden naar de container die dienst doet als kleedkamer gedirigeerd. Door deze bijzondere publieksopstelling zien de bezoekers alleen dat wat zich recht voor hen afspeelt. Wat tijdens de voorstelling in de andere containers gebeurt, blijft onzichtbaar.
‘Een daar gebeurt verhaal’ door de jonge theatergroep NUT – Nieuw Utrechts Toneel - is ruw gebaseerd op teksten uit het boek ‘Veronica besluit te sterven’ van Paulo Coelho, waarin Veronica in het aangezicht van de dood ontdekt wat haar werkelijke verlangens zijn. De drie personages, de jongen, het meisje en de Boliviaanse muzikant, spelen hun versie van het verhaal in hun eigen container. Af en toe hebben ze gezamenlijke scènes op het pleintje in het midden. Het publiek krijgt op deze manier dus maar een derde van de voorstelling te zien vanuit het perspectief van hun ‘eigen’ acteur. Om de voorstelling in zijn geheel te kunnen zien, moet de bezoeker dan ook drie maal gaan.
Vanuit het perspectief van het meisje hoort men de redenering achter haar zelfmoord. De jongen is beeldend kunstenaar en vertelt over het verloop van zijn studie. De Boliviaanse trombonist geeft op humoristische wijze muzikale luister aan het geheel. Wat ze gemeen hebben, en dus in gezamenlijke scènes herhaaldelijk op het pleintje spelen, is het moment waarop de jongen vanaf het plein zwaait naar het meisje en de muzikant op de achtergrond speelt. Het laatste moment voor haar dood.
Het is een goed concept dat wonderwel werkt door de rechtstreekse benadering van het publiek en de intimiteit tussen personage en publiek in de desbetreffende container. Sporadisch hoort men flarden van teksten uit de andere containers, maar men is voor het grootste gedeelte aangewezen op wat zij recht voor zich zien gebeuren.
Regisseur en acteur Greg Nottrot heeft samen met medemakers Floor Leene en Floris Verkerk op een prachtige manier de specifieke schrijfstijl uit het boek terug laten komen in deze voorstelling. Net als Coelho maken ook zij af en toe uitstapjes vanuit de voorstelling; de zogenaamde spreekbeurten over aan het verhaal gerelateerde onderwerpen, bijvoorbeeld over het land Slovenië of de vooroordelen rond de Sloveense mens. Mooi zijn ook de muzikale intermezzo’s en de regelmatig terugkerende uitwisselingen van blikken tussen jongen en meisje. Zo weten de makers een heerlijke combinatie te maken van tekst- en locatietheater waarbij beide een even belangrijke rol in deze poëtische voorstelling toebedeeld krijgen.
Na afloop is er de mogelijkheid om, onder genot van een wijntje, na te praten met bezoekers uit de andere containers om hun deel van het verhaal te horen. Maar veel spannender is het natuurlijk om nog een kaartje te kopen en heerlijk weg te dromen bij een ander personage. Hopelijk laat NUT niet lang op zich wachten met een nieuwe voorstelling!

Recensie door Janneke Robers

“Goedendag, welkom bij de grens van Slovenië. Als u even een ordentelijke rij maakt hier langs de wand en uw identiteitbewijs alvast bij de hand houdt, dan kunnen we snel beginnen. Een OV-kaart? Nee helaas, dat is geen geldig legitimatiebewijs. Een maandtrajectkaart? Nou vooruit. Voor deze ene keer dan, omdat u er zo’n mooie foto op heeft staan.”

Tijdens ‘Een daar gebeurd verhaal’ wordt het publiek bij binnenkomst in groepen gescheiden. Ze mogen plaatsnemen op strobalen achterin drie, rond een klein pleintje geplaatste containers. De mensen zonder identiteitskaart worden naar de container die dienst doet als kleedkamer gedirigeerd. Door deze bijzondere publieksopstelling zien de bezoekers alleen dat wat zich recht voor hen afspeelt. Wat tijdens de voorstelling in de andere containers gebeurt, blijft onzichtbaar.
‘Een daar gebeurt verhaal’ door de jonge theatergroep NUT – Nieuw Utrechts Toneel - is ruw gebaseerd op teksten uit het boek ‘Veronica besluit te sterven’ van Paulo Coelho, waarin Veronica in het aangezicht van de dood ontdekt wat haar werkelijke verlangens zijn. De drie personages, de jongen, het meisje en de Boliviaanse muzikant, spelen hun versie van het verhaal in hun eigen container. Af en toe hebben ze gezamenlijke scènes op het pleintje in het midden. Het publiek krijgt op deze manier dus maar een derde van de voorstelling te zien vanuit het perspectief van hun ‘eigen’ acteur. Om de voorstelling in zijn geheel te kunnen zien, moet de bezoeker dan ook drie maal gaan.
Vanuit het perspectief van het meisje hoort men de redenering achter haar zelfmoord. De jongen is beeldend kunstenaar en vertelt over het verloop van zijn studie. De Boliviaanse trombonist geeft op humoristische wijze muzikale luister aan het geheel. Wat ze gemeen hebben, en dus in gezamenlijke scènes herhaaldelijk op het pleintje spelen, is het moment waarop de jongen vanaf het plein zwaait naar het meisje en de muzikant op de achtergrond speelt. Het laatste moment voor haar dood.
Het is een goed concept dat wonderwel werkt door de rechtstreekse benadering van het publiek en de intimiteit tussen personage en publiek in de desbetreffende container. Sporadisch hoort men flarden van teksten uit de andere containers, maar men is voor het grootste gedeelte aangewezen op wat zij recht voor zich zien gebeuren.
Regisseur en acteurGreg Nottrot heeft samen met medemakers Floor Leene en Floris Verkerk op een prachtige manier de specifieke schrijfstijl uit het boek terug laten komen in deze voorstelling. Net als Coelho maken ook zij af en toe uitstapjes vanuit de voorstelling; de zogenaamde spreekbeurten over aan het verhaal gerelateerde onderwerpen, bijvoorbeeld over het land Slovenië of de vooroordelen rond de Sloveense mens. Mooi zijn ook de muzikale intermezzo’s en de regelmatig terugkerende uitwisselingen van blikken tussen jongen en meisje. Zo weten de makers een heerlijke combinatie te maken van tekst- en locatietheater waarbij beide een even belangrijke rol in deze poëtische voorstelling toebedeeld krijgen.
Na afloop is er de mogelijkheid om, onder genot van een wijntje, na te praten met bezoekers uit de andere containers om hun deel van het verhaal te horen. Maar veel spannender is het natuurlijk om nog een kaartje te kopen en heerlijk weg te dromen bij een ander personage. Hopelijk laat NUT niet lang op zich wachten met een nieuwe voorstelling!